نشریه گونش درمیان سه نشریه برتر دانشجویی آذربایجان قرار گرفت

نشریه گونش در مسابقه اینترنتی "کیتابلار کیتابی" با رای خوانندگان آذربایجانی در میان سه نشریه برتر دانشجویی آذربایجان قرار گرفت. در این مسابقه آثار برتر نشر در آذربایجان از طریق رای گیری اینترنتی انتخاب شد که درقسمت نشریات دانشجویی، نشریه گونش همراه با نشریات "یاشماق (دانشگاه تهران) و "بیرلیک (دانشگاه علامه)" به عنوان سه نشریه برتر دانشجویی آذربایجان انتخاب شدند.  

سایت مسابقه "کیتابلار کیتابی"

مدیر مسئول گونش تعلیق شد

سینا جهانبخش مدیر مسئول نشریه گونش به دلیل انتشار آخرین شماره این نشریه ۹ ماه از مدیر مسئولی نشریات محروم شد. همچنین نشریه گونش نیز اخطار کتبی دریافت کرد.

نشریه گونش در آخرین شماره خود که به صورت ویژه نامه و با نام "گذاری بر حماسه خرداد آذربایجان" منشر شده بود٬ به بررسی و تحلیل حماسه خرداد و ذکر روزشمار این قیام غرورانگیز پرداخته بود.

گفتنی است مدیر مسئول جدید نشریه گونش به زودی تعیین و به مدیریت معرفی خواهد شد.

حداد عادل در دانشگاه علم وصنعت حجت را بر همه تمام کرد:

منظور از اصل 15 آزادی آموزش زبان اقوام در مدرسه نیست، منظور از آن آزادی برای یادگرفتن زبان اقوام در خانه است.

حداد عادل، رییس مجلس شورای اسلامی ایران که به دعوت بسیج دانشجویی دانشگاه علم و صنعت برای پاسخ به سوالات دانشجویان در مورد عملکرد مجلس هفتم به این دانشگاه آمده بود، با اعتراض دانشجویان آذربایجانی این دانشگاه روبرو شد. دانشجویان آذربایجانی دانشگاه علم و صنعت در سوالی از حدادعادل خواستند که یا در مجلس اقدامی برای اجرای اصل 15 قانون اساسی که خونبهای شهدای آذربایجان و سایر ملل ساکن در ایران است انجام شود یا این اصل از قانون اساسی حذف گردد.

حداد عادل در پاسخ دانشجوی آذربایجانی اظهار داشت که هم اکنون اصل 15 اجرا می شود و منظور از آن آموزش به زبان مادری در مدارس نیست، منظور این است که اقوام آزادند در خانه های خود به زبان خودشان حرف بزنند! متن کامل سوال دانشجوی آذربایجانی از حدادعادل بدین شرح است:

با سلام خدمت ریاست محترم مجلس شورای اسلامی و حضار محترم

آقای دکتر! آیا به قانون اساسی کشورمان و تمامی اصول آن اعتقاد دارید؟

(حدادعادل: بلی)

آیا قبول دارید همه اصول قانون اساسی لازم الاجرا می باشند؟

(حدادعادل: بلی)

آقای حدادعادل! اصل 15 قانون اساسی می گوید: آموزش زبان اقوام ایرانی در کنار زبان فارسی آزاد می باشد. آیا قبول دارید این اصل تمام اقوام ایرانی و ما آذربایجانیها را برای آموزش زبان مادریمان آزاد گذاشته است؟

(حدادعادل: بلی)

پس این کدامین قانون نانوشته ای است که ما را از آموزش زبان مادریمان، حتی در حالیکه حاضریم تمام هزینه هایش را بپردازیم، باز می دارد. نمونه کوچکش همین دانشگاه خودمان است که علی رغم تلاش های  صورت گرفته برای دریافت مجوز برای برگزاری کلاسهای ترکی آذربایجانی ، با این جواب روبرو شدیم که چه ضرورتی دارد زبان مادریتان را یاد بگیرید !!! آیا اصولا ایشان در آن جایگاه هستند که این ضرورتها را تعیین کنند.

آقای دکتر در تمام ادوار مجلس هیچ اقدامی جهت اجرایی کردن این اصل صورت نگرفته است.

با توجه به تمام این موارد، و با توجه به این که اصل 15 هیچ گونه ضمانت اجرایی ندارد، این اصل چیزی جز یک ژست سیاسی در برابر جوامع بین المللی نبوده و ابزاری برای سرکوب خواسته های برحق اقوام ایرانی می باشد و بدترین نوع توهین به شعور آنان محسوب می شود. لذا از حضرتعالی تقاضا داریم که طرح اولیه حذف این اصل از قانون اساسی را فراهم کنید تا بیش از شاهد توهین به شعورمان نباشیم.

حاشیه ها:

1. از ابتدای خوانده شدن سوال توسط دانشجوی آذربایجانی تا انتهای آن، حدادعادل می خندید، به حالتی که گویی سوال را جدی نمی داند و مسئله مهمی برایش نیست.
2. در طی پاسخ حدادعادل به سوال دانشجوی آذربایجانی، از تمام سالن صدای اعتراض دانشجویان آذربایجانی به اظهارات حدادعادل بلند بود.
3. در انتهای اظهارات حدادعادل، تعدادی از دانشجویان آذربایجانی در اعترض به گفته های رییس مجلس و برای اینکه معنای آموزش را به او متذکر شوند، قصد داشتند به روی سن رفته و حرف بزنند که محافظان حداد جلوی آنان را گرفته و به سر جای خود بازگرداندند.

برای خواندن متن کامل اظهارات حدادعادل درباره سوال دانشجوی آذربایجانی، به وبلاگ نشریه گونش-نشریه دانشجویان آذربایجانی دانشگاه علم و صنعت- مراجعه کنید. www.gunashdargi.blogfa.com

در واکنش به سوال دانشجوی آذربایجانی در مورد قره باغ در دانشگاه علم وصنعت:

متکی خطاب به خبرنگاران: این قسمت ها را کات آف کنید!

نشریه گونش(نشریه دانشجویان آذربایجانی دانشگاه علم و صنعت): منوچهر متکی، وزیر امور خارجه ایران   که به دعوت بسیج دانشجویی برای پاسخ به سوالات دانشجویان در مورد سیاست خارجی ایران در این دانشگاه حضور یافته بود، با اعتراض شدید دانشجویان آذربایجانی دانشگاه در قبال سیاست های ایران در مورد کشور متجاوز ارمنستان روبرو شد.

در ابتدای برنامه متکی شروع به سخنرانی کرد و سپس نوبت به سوالات کتبی و شفاهی دانشجویان رسید. متکی بعد از پاسخ دادن به تعدادی از پرسشگران که عمدتا از طیف بسیج بودند، و در حالی که انتظار نداشت به این شدت مورد حمله قرار گیرد، با سوالات بسیار محکم و مستدل یکی از دانشجویان آذربایجانی دانشگاه در مورد رابطه ایران با ارمنستلان مواجه شد. او که خودش را باخته بود وهیچ جواب منطقی ای نداشت، به خبرنگاران حاضر در سالن توصیه کرد که این قسمت را کات آف (بایکوت) کنند. همچنین دانشجویان آذربایجانی دانشگاه با سر دادن شعار "قره باغ پاره تن اسلام است" در میان سخنان متکی به استقبال مراسم بزرگداشت شهیدان فاجعه خوجالی که هر ساله در جلوی سفارت ارمنستان برگزار می شود رفتند.

از موارد جالب توجه این که متکی بی شرمانه و در جمع تمام دانشجویان خواست در خبرهایی ارسالی خود این قسمت از برنامه را حذف کنند. در زیر متنی که توسط دانشجوی آذربایجانی دانشگاه علم وصنعت خوانده شد آورده می شود:

از ابتدای انقلاب ادعای دولت ایران این بوده که اصل مهمی بر سیاست خارجی اش حاکم است که هیچ گاه و در هیچ شرایطی از آن عدول نخواهد کرد: کمک به مسلمانانی که مورد ظلم واقع شده­اند و سرزمین و ناموسشان مورد تجاوز قرار گرفته.  در همین راستا از همان روزهای اول انقلاب مسئله فلسطین و اسرائیل مورد توجه قرار گرفت و کمک شایانی به مسلمانان مظلوم فلسطین شد که این کمک ها تا به امروز ادامه دارد.

اما گویی در این میان استثناهایی هم وجود دارد. یکی از این استثناها کشور غاصب و خونخوار ارمنستان است. این کشور در سال 1992 به جمهوری آذربایجان تجاوز کرده و %20 درصد از خاک این کشور مسلمان شیعه را اشغال کرد و چه جنایت هایی که در آنجا مرتکب نشد.

آقای وزیر! شما به خوبی آنچه در قره باغ گذشته و می گذرد را می دانید و از اعمال وحشیانه ارمنستان خبر دارید. نمونه بسیار کوچکی از این وحشیانه، فاجعه خوجالی است که در آن حیوان صفتان داشناک دهکده خوجالی را با خاک یکسان نموده تمام ساکنان آن را که نزدیک به هزار نفر بودند سر بریدند. از این خوجالی ها در قره باغ فراوان می توان یافت.

آقای وزیر! شما به خوبی می دانید که مساجد قره باغ یا با خاک یکسان شده اند و یا به طویله خوک ها و گاوهای ارمنیان بدل گشته اند.

اما شما و آقای احمدی نژاد وآقای خاتمی و دولت قبلی و دولت فعلی با تمام افتخار و سرافرازی از دوستی با ارمنستان دم می زنید. حتی جناب آقای احمدی نژاد رییس جمهور اصولگرای ایران در سخنان خود فرموده اند: "در دوستی ایران وارمنستان هیچ محدودیتی وجود ندارد". ایشان در سخنان خود در دانشگاه علم و صنعت هم بر دوستی و همکاری بین دولت تاکید کردند.

جناب آقای وزیر امور خارجه! چگونه است که چنین کشوری دوست ایران شده است؟ چگونه است که کشور غاصب و فاشیست اسراییل دشمن است و حتی علی رغم تمام هزینه های سنگینی که برای دولت و ملت ایران دارد، آقای احمدی نژاد اظهار می کند : "اسراییل باید از صفحه روزگار محو شود"، اما کشور غاصب و متجاوز و فاشیست ارمنستان دوست دولت ایران می شود؟

پس جناب آقای وزیر! می توان نتیجه گرفت که فاشیست یا اشغالگر بودن و ظلم به مسلمانان و قتل عام مسلمانان باعث نمی شود که روابط دولت ایران با یک کشور تیره شود، بلکه ملاحظات دیگری در کار است.

جناب آقای متکی! با توجه به این که  مرزهای ارمنستان تماما بسته است، آیا قبول دارید که اگر این دوستی شرم آور و همکاری غیر قابل توجیه بین دولت ایران و ارمنستان نبود، جمهوری آذربایجان سال ها قبل خاک های از دست رفته خود را پس می گرفت؟

تمام حرف های قبلی ام ارتباط و دوستی با ارمنستان را از منظر ایدئولوژیک زیر سوال می برد، اما از منظر منافع ملی نیز ارتباط با ارمنستان توجیهی ندارد. کشوری که هیچ آینده ای از نظر اقتصادی ندارد و در مرز ورشکستگی اقتصادی است به گونه ای که رشد جمعیتش منفی است و ساکنانش در حال فرار از آن هستند، چرا باید بر کشوری همچون آذربایجان که سالانه %25 رشد اقتصادی دارد و از طرف کارشناسان کویت دریای خزر شناخته می شود، ترجیح داده شود؟

انتقال گاز مجانی به ارمنستان، گازی که گویا ارمنستان هزینه اش را باید با صادرات برق به ایران بپردازد چه منفعتی برای ایران دارد؟ آیا این برق از منبعی جز گاز صادراتی ایران به ارمنستان تامین می شود؟

سیاست های غلط ایران باعث شد که جمهوری آذربایجان اعتماد خود را ایران سلب نماید و خط لوله خود به ترکیه را که در صورت گذر از ایران هم هزینه اش کاهش می یافت و هم منافع بسیاری برای ایران داشت، از گرجستان عبور دهد.

جناب وزیر! هدف من از مطرح کردن این بحث ابهام زدایی از سوی شما نبود، چون به خوبی می دانم که جواب شما به سوالات من سر بالا خواهد بود، هدف من این بود که آنها که موضوع را نمی دانستند بدانند و بیدار شوند.

آقای وزیر! ارمنستان اگرچه دوست شماست، اما دشمن خونی ماست. از دوستانش هم چندان دل خوشی نداریم.

والسلام

لطفا منبع خبر را ذکر کنید:www.gunashdargi.blogfa.com

هردم از این باغ بری می رسد

 نقدی بر سریال شهریار

ائلمیرا تبریزلی

 اشاره: با توجه به این که در هر قسمت از سریال شهریار  قسمت هایی از تاریخ معاصر ایران تحریف می شود و واقعیات بدیهی نیز در امان نیستند و  هردم از این باغ بری می رسد، نشریه گونش در نظر دارد ستونی ثابت به نقد این سریال اختصاص دهد که در این شماره نقد 3 قسمت پخش شده از این سریال ارائه می شود.

به تازگي سريال شهريار به کارگرداني کمال تبريزي بعد از دو سال تلاش به روي آنتن رفته است.
با توجه به تبليغاتي که روي ساخت و پخش اين سريال صورت گرفته بود اميد بر اين بود که اين سريال بتواند شهريار را بيشتر به ايرانيان بشناساند و با توجه به اينکه کمال تبريزي کارگردان بزرگي است به نظر ميرسيد که بالاخره برخي مسئولان به اين فکر افتاده اند که به فکر شاعران و بزرگان کشورشان باشند و آنها را به همه معرفي کنند. ولي با پخش اولين قسمت معايب بزرگي به چشم خورد که در نوع خود عجيب بود.
ساخت سريال در شرح بيوگرافي افراد بزرگ عموما منسوخ است و بيشتر سريالها در دنيا براي سرگرمي، تبليغات، فرهنگ سازي (و يا تخريب آن) ساخته مي شوند که نشان مي دهد يک سريال نمي تواند بار معنايي و معرفتي مناسبي داشته باشد. در شرح بيوگرافي بسياري از شخصيتهاي معروف و واقعي اثرات زيبايي در قالب فيلم سينمايي در  دنیا ساخته شده که حتي جايزه اسکار نيز گرفته اند. در صورتي که مقصود صرفا معرفي شخصيت و زندگي شهريار بوده بسيار منطقي تر بود که اين کار در سينما صورت مي گرفت تا هم از نظر محتوي پربارتر باشد و هم جنبه معرفي آن نيز محدود به ايران نمي شد. در ضمن شاخ و برگ دادن اضافي و دخل و تصرف و تحريف در تاريخ مهمي چون مشروطه و بعد از آن صورت نمي گرفت.
همچنین برای ساختن یک فیلم یا سریال تاریخی رعایت امانت لازم است. به همین دلیل معمولا پیش از ساخت این کارها، مدت مدیدی صرف مطالعه و شرایط تاریخی و فرهنگی در آن مقطع می شود. به عنوان مثال باید لباس، ظاهر شهر و معماری ساختمانها ، آداب و رسوم مذهبی و... همه در نظر گرفته شود. به خصوص در مورد فیلم هایی با شخصیتهای حقیقی دقت بیشتری لازم است.
از آنجایی که شهریار یک شخصیت معاصر بوده و تاریخ آن دوران نیز به طور کامل معلوم است و امکان مطالعه شرایط فرهنگی آن دوران نیز کاملا مهیاست، انتظار میرفت در این سریال با دقت و حساسیت زیادی شرایط تاریخی و اجتماعی و فرهنگی لحاظ شود.
با توجه به مقدمه فوق به نظر می رسد در ساخت سریال شهریار به هیچ وجه مطالعات کافی انجام نگرفته است. بعضی از اشتباهات به حدی فاحش است که حتی با یک نگاه نیز می توان متوجه آن شد، که از همان قسمت آغازین بیننده آشنا با تاریخ و فرهنگ آن خطه را به شدت آزار می دهد. چند نکته اساسی در این زمینه می توان شمرد:
1) سريال با تولد شهريار که مصادف با سالهاي انقلاب مشروطه است (يعني 1285 شمسي) شروع  ميشود. کساني که شهر تبريز را ديده اند و مي شناسند براحتي مي توانند با توجه به بناهاي قديمي بازمانده از آن دوران مثل خانه مشروطه و بازار تبريز و بافت قديمي شهر که هنوز پابرجاست تفاوت تبريز با آنچه که در سريال نشان داده شده است را بفهمند. تبريز به خاطر اقليم و سابقه شهري داراي بافتي سنگي يا از آجر بهمني (آجر قرمز رنگ) مي باشد در حالي که در اين سريال بافتي کاهگلي مشاهده مي شود که بيشتر شبيه شهرهاي کويري جنوب و مرکز ايران است. نگاه به سوابق تبريز نشان مي دهد که تبريز هيچگاه چنين بافتي نداشته و نمي توانسته داشته باشد.
2) نکته سوال برانگیز دیگر زبانی است که در این سریال انتخاب شده است که مخلوطی آشفته از فارسی با لهجه ترکی و ترکی با لهجه فارسی است. مبنای این انتخاب چه بوده است؟
زبان مردم کل آذربایجان ترکی است که هیچ شباهت یا اشتراکی با زبان فارسی ندارد. شاید امروز به علت تحصیلات فارسی، تعدادی لغات فارسی در بین تحصیل کرده ها استفاده شود ولی مطمئنا در آن زمان مردم با ترکی اصیل و فصیحی صحبت می کردند، کما اینکه حتی والدین ما نیز ترکی را اصیل و تقریبا بدون لغت فارسی صحبت می کنند.
برای انتخاب زبان این سریال چند حالت را می  شد در نظر گرفت. حالت اول را می توان اینطور در نظر گرفت که در دیالوگ های مربوط به مناطق ترک زبان کلا از زبان ترکی با زیرنویس فارسی استفاده شود و در دیالوگهای مربوط به مناطق فارس زبان از فارسی استفاده شود. با توجه به جمعیت کثیر ترکهای ایران، این حالت چندان نیز نامطلوب به نظر نمی رسد.
حالت دوم این است که در تمام دیالوگهای سریال از زبان فارسی استفاده شود. و حالت سوم نیز این است که مانند بسیاری از فیلمهای دنیا مکالمات در زبان اصلی و با زیرنویس شروع شود و زمانی که ذهن بیننده درگیر متن گفتگو شد، زبان تغییر کند، به گونه ای که بیننده درک کند که در واقع کل گفتگو در همان زبان اصلی انجام گرفته و تغییر زبان فقط برای فهم او بوده است.
حالت دوم و سوم، برای مواقعی است که فیلم برای بیننده هایی با زبان واحد، ساخته می شود مناسب است. مثلا در فیلمهای آمریکایی که برای مخاطب انگلیسی زبان ساخته میشود، زبان انگلیسی است و اگر بخواهند شرایط دو زبانه را نشان دهند از حالت سوم استفاده میکنند.
با توجه به اینکه سریال شهریار برای بینندگان درون ایران که نزدیک به 40 درصد از آنها ترک هستند ساخته شده، انتخاب حالت اول معقول تر بود.همانطور که بیننده ترک زبان در تلویزین هزاران فیلم را به زبان فارسی تماشا کرده، بیننده فارس نیز می توانست بخش ترکی را با زیرنویس دنبال کند (حداقل در این مورد خاص).
 حتی اگر این روش را قبول نداشته باشیم و فرض کنیم سریال باید فقط برای مخاطب فارس زبان ساخته می شد، باید یکی از حالتهای دوم و سوم انتخاب می شد. در این حالتها نیز که فارسی جایگزین ترکی می شود، حداقل فضا باید حفظ می شد و فقط زبان برای فهم مخاطب تغییر می کرد. حال ما در سریال شهریار چه میبینیم؟ مخلوطی از ترکی و فارسی که هیچ کدام به فصاحت حرف زده نمی شود. در کجای جهان مردم در نصف صحبت هایشان از یک زبان و در نصف دیگر از زبانی دیگر استفاده می کنند؟
احساسی که از زبان مردم در این سریال به من دست میدهد واقعا آزاردهنده است، چنین است که گویی مردمی بوده اند که به سختی و با لکنت صحبت میکرده اند و خودشان هم در انتخاب تلفظ واژهه ایشان به شدت دچار مشکل بوده اند. آزاردهندگی این احساس ناشی از آن است که این امر با حقیقت زمین تا آسمان فرق دارد. اصولاً هیچ مردمی برای صحبت کردن زبان خودشان دچار مشکل نمی شوند. شاید هم منظور این بوده است که نشان داده شود مردم تبریز با هم با آن لهجه، فارسی صحبت میکرده اند و اصلا ترکی در کار نبوده است؟!!!!
3) مسئله دیگری که باعث ناهمگونی فضای سریال با فضای واقعی آذربایجان میشود، لباس عجیب مردم است. لباس مردان بیشتر شبیه لباس بختیاری هاست، ولی به حال کوچکترین شباهتی به لباس بومی آذربایجان ندارد. در مورد لباس زنان نیز، لباس و حجاب زنان تهران در عصر قاجار انتخاب شده است.
این در حالی است که لباس بومی آذربایجان، هنوز در بسیاری از نقاط آن (به خصوص لباس زنان) رایج است و یافتن آن احتیاج به مطالعات باستانشناسی خاصی ندارد! برای تصور لباس مردم آذربایجان در آن دوران کافی است به عکسهای باقیمانده از دوران مشروطیت نگاهی انداخت. لازم به یادآوری است که شکل چادر زنان در آذربایجان آن دوران کلا متفاوت بوده است. استفاده از روبند توسط زنان در این سریال نیز جای بسی سوال دارد. تا جایی که من میدانم روبند در آذربایجان هیچگاه رایج نبوده است و حداکثر اگر هم رویی گرفته میشده توسط همان چادر یا روسری بوده است.
4) نکته دیگری که باعث می شود احساس نامانوس بودن فضا به انسان دست دهد، روابط و مکالمات درون خانواده و کلا فرهنگ اجتماعی حاکم بر فضای سریال است که باز هم با واقعیت فرهنگ ترکان تطبیق ندارد. مانند برخورد سرد و رسمی بین زن و شوهر، نوع مکالمات بین شخصیتها که حالتی تصنعی دارد. آن قدر فضای این سریال با واقعیت متفاوت  است که من نمیدانم کدام تفاوت را توضیح دهم.
5) اما مهمترین نکته که در این سریال رعایت نشده، امانتداری در مورد مشروطیت به عنوان بخشی مهم از تاریخ ایران است. در این سریال مردم تبریز دچار یاس نشسته بر گذرها، بیتفاوت و ناآگاه نشان داده می شوند. نمی دانم چه بگویم. سازندگان این سریال بیشک به روح تمام آن مردم عادی که شجاعت و از خودگذشتگی قهرمانها را از خود نشان دادند، خیانت کرده اند.

 برای اثبات عدم مطابقت سریال با واقعیت، تنها تفاوت فاحش و مسخره چهره ستارخان نشان داده شده در سریال با صورت گرد و موهای فرفری و سبیل تابیده و کلاه کوتاه بختیاری و هیکل فربه، با ستارخان حقیقی (که عکس وی را همگی دیده ایم) با صورت کشیده، موی خیلی کوتاه، سبیل رو به پایین و پاپاق (کلاه  آذربایجانی) و لباسی که کاملا قالب هیکل برازنده اوست، کافی است.
نمونه دیگر در تحریف مشروطه، دیالوگی است که به  ترکی و با زیر نویس فارسی پخش شد. مضمون آن چنین بود که زنی در تبریز شوهرش را از رفتن به نبرد بازمی داشت و مرد برای راضی کردن او توضیح میداد که اتفاقی نمی افتد و «اگر نروم می گویند بی غیرت است».منظور چیست؟
چگونه در این سریال چنین صحنه ای را می بینیم درحالی که مطالعه تاریخ مشروطه و اسناد باقی مانده نشان می دهد زنان زیادی به صورت مستقیم در جنگ شرکت داشته اند. بعنوان مثال می توان به زینب پاشا را نام برد. حتی سربازی که پس از مجروح شدن معلوم شده بود زن است.
علاوه بر آنها سایر زنان بصورت غیر مستقیم با تحمل سختی ها ناشی از جنگ و قحطی و گرداندن خانواده بدون همسر (که به جنگ رفته بود) و حمایت و تشجیع همسران برادران و پسران خود، به صورت فعالی در مبارزه شرکت داشتند.
نکته دیگر این است که مردم تبریز در آن دوره آگاهانه و از روی آزادیخواهی مبارزه میکردند نه به خاطر ترس از حرف مردم. اصولا چگونه ممکن است با انگیزه ترس از حرف مردم چنان حماسه هایی آفرید؟ حتی چطور ممکن است که با چنین دلایلی حرکتی شروع شود؟  با این جمله شعور، آگاهی، آزادیخواهی، ظلم ستیزی و غیرت مردم آذربایجان زیر سوال رفته و دلیل واهی ترس از حرف مردم منشا مبارزات ملت آذربایجان معرفی شده است. 6) در قسمت آخری که از این سریال پخش شد، صحنه ای است که در خشگناب (محل تولد استاد شهریار) عده ای گرد هم به شاهنامه خوانی می پردازند. آیا هیچ غرض ورزی ای از این آشکارتر می شد؟ که حتی مردم فارس زبان خراسان و شیراز نیز در آن دوره این کار را نمی کردند چه رسد به مردم ترک زبان آذربایجان که قبل از دوران رضا خان حتی مجبور به یادگیری زبان فارسی هم نبوده اند.  نکته جالب دیگر این است که در مراسم شاهنامه خوانی عده ای از حاضران از خواندن شاهنامه احساساتی می شوند و به گریه می پردازند. واقعا کارگردان و فیلمنامه نویس سریال باید توضیح دهند که این صحنه ها را از کجای تاریخ استخراج کرده اند؟
 آخر سخن اینکه کمال تبریزی به عنوان یک کارگردان مطرح سینمای ایران، با ساخت این سریال تمام افتخارات کارنامه درخشان فیلم سازی خود را زیر سوال برد. با توجه به توانایی این کارگردان، نکات مطرح شده را به هیچ وجه نمی توان ناشی از ناآگاهی وی دانست. بنابراین چنین ساختار ضعیف و غرض ورزانه ای هیچ توجیهی ندارد. آیا چنین کارگردانی فقط در قبال دریافت مبلغی این ننگ رابه جان خریده است یا تهدید و فشاری در کار بوده است؟

شاعر خلق

 در اشعار ترکی و حتی فارسی معجز به سیل عظیمی از ابیات و اشعار بر میخوریم که موضوعش وطن است . معجز در اشعارش به فولکولور آذربایجان نیز زیاد پرداخته و در سخنانش از مطرح کردن آنان برای بیان منظورش بهره برده است.

دؤیمه قاپیمی، دؤیرلر قاپیوی

آتیلا تورک اوغلو

(چاپ شده در شماره ۳۸ نشریه گونش-۱۹ آذر ۸۶)

عنوانی که برای نوشته ام انتخاب کرده ام، شاید عنوان خوبی برای یک متن نباشد ولی هر چه فکر کردم عنوان بهتری از این ضرب المثل تورکی پیدا نکردم.
روزنامه همشهری در مورخه 10 / 9 / 86 در صفحه 30 مطلبی در مورد مصادره چهره های شاخص ایرانی توسط کشورهای دیگر در مجامع بین المللی چاپ کرده بود که قلب هر ایرانی را بدرد می آورد. متاسفانه تنها کاری که ما و یا حداقل من می توانم انجام دهم محکوم کردن این اقدامات و درخواست از مسئولان برای پیگیری این موضوع و پیشگیری و جلو گیری از تکرار چنین اقداماتی می باشد.
شاید من ترک، تلخی این اتفاقات را بیشتر از سایر هموطنان حس کنم. ما ترک ها در 85 سال گذشته بارها شاهد چنین اتفاقاتی در مورد مشاهیر و تاریخ خود بوده ایم کاری که متاسفانه امروز هم ادامه دارد.
تحریف در هر زمان و توسط هر کس که باشد محکوم است. همان اندازه ای که برای اماراتی معرفی شدن ابوعلی سینا، عراقی معرفی شدن مانی و تاجیک معرفی شدن رودکی ناراحت می شوم، به همان اندازه از پارسی زبان معرفی شدن استاد شهریار ناراحت می شوم. استاد شهریار افتخار بزرگ آذربایجان هنوز 20 سال از وفات شان نمی گذرد که ایشان را پارسی زبان معرفی می کنند (البته برای همه واضح است که ایشان شاعر پارسی گوی بوده ولی پارسی زبان نبوده است).
آذربایجان نه تنها در 85 سال گذشته شاهد مصادره مشاهیرش بوده، بلکه مشاهیری را امکان مصادره آنان نبوده به نوعی نفی شده اند که نمونه اش نسیمی ، فضولی ، دده قورقود و . . . می باشند که آثارشان را به سختی می توان تهیه کرد و توسط تمامی رسانه های جمعی بایکوت شده اند.
شاید سایر هموطنان در شرایط حاضر بهتر و راحت تر بتوانند رنجی را که آذربایجانی ها در 85 سال گذشته متحمل شده اند، درک کنند. حال آنکه این این عزیزان مرجعی برای اعتراض و پیگیری خواسته های بحق خود دارند در حالیکه آذربایجانی ها این چنین امکانی نداشته و تنها میتوانند نظاره گر این اتفاقات تلخ باشند.
شاید هموطنانمان بعد از تحریف نام خلیج فارس راحت تر بتوانند رنجی را که آذربایجانی ها از تحریف تاریخ و اسامی شهرها و مناطق تاریخی خود می برند، درک کنند. نام هایی بعضی از آنها فراموش شده اند و ضربه جبران ناپذیری از این لحاظ بر پیکره فرهنگ و تاریخ آذربایجان وارد شده است. آثار این ضربه تا حدی است که جبران آن سخت و حتی نا ممکن به نظر می رسد.
 آیا می توان هموطنان مان را به خاطر اعتراض نسبت به تحریف نام خلیج فارس معتصب و یا هر چیز دیگر نامید؟ این اعتراضات نه به خاطر تحریف یک نام، بلکه به خاطر تحریف یک حقیقت، ارزشمند و در عین حال قابل احترام است و تمامی اعتراضاتی که به خاطر تحریف حقیقت صورت می گیرد قابل احترام و قابل پیگیری است. اعتراضات ما آذربایجانی ها نیز مشمول این مورد می شود.
به امید روزی که تمامی انسان ها به حقوق مادی و معنوی همدیگر احترام بگذارند. در پایان این حدیث گوهر بار را یاد آور می شوم:
 «آنچه را که برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسند و آنچه را که برای خود نمی پسندی برای دیگران  هم مپسند»

از سوی یونسکو صورت پذیرفت
اعلام سال ۲۰۰۸ بعنوان سال زبان ها 

سرمقاله

 نکاتی راجع به تریبون آزاد دانشگاه علم و صنعت

سینا جهانبخش

جناب آقای دکتر!

                                                                                               امضا محفوظ

(چاپ شده در شماره ۳۷ نشریه گونش-۴ آذر ۸۶)

"هرگز نمی­توان کسی را به اسارت درآورد بی آنکه او را تحقیر کرد."

خطاب به استاد محترم، جناب آقای دکتر جعفری:

آقای دکتر: شاید تعجب کنید اگر بدانید این نامه برای چیست؟

گهگاه شنیده می­شود که هموطنان ترک یا آذربایجانی یا آذری یا خارجی یا هر چه که مارا به آن اسم بخوانید را مورد الطاف خود قرار داده و سیل کوبنده ای از هجو و هزل را نثار ما می­کنید. مرحبا! کلاس درستان را چه زیبا اداره می­کنید. برای تلطیف فضای علم و درس و مدیریت شاید گاهی طنر و هجو و مسخره کردن نیز لازم باشد. البته این تصویر آن چیزی نبود که از شما انتظار داشتیم. شاید آن صورت محزون و محاسن و رفتار متدین جنابعالی باعث شده که قبلا جور دیگری راجع به شما بیاندیشیم. فردی که اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکرش معروف است به ترک نشدن.

آقای دکتر جالبست! شما که شما که مهندسین ومدیران آینده این آب و خاک را تربیت می­کنید چه رندانه چه رندانه در عمق وجودشان تئهین به هموطنان غیر هم­نژاد، غیر هم­زبان و غیر هم_فکرشان را تزریق می­کنید. آقای دکتر دست مریزاد! بالاخره یک مدیر وطن­پرست و لایق که جنابعالی استادش بوده اید باید بداند چگونه زیردستان غیر خودی را بکوبد و به قول رفقا "سوار آسانسور ترقی گردد"!

اما برای من سوال است که چرا من نوعی به عنوان یک ترک، یک آذربایجانی، یک آذری یک ایرانی یک انسان مورد توهین و تحقیر آنهم در مکان مقدسی چون کلاس درس دانشگاه قرار بگیرم؟ آنهم از طرف استاد خودم؟ و به خاطر ترس از عاقبت کارمنتوانم اعتراض بکنم.

آقای دکتر جعفری: سر کلاستان بچه­های ترک کم نیستند. خبرها زود می_پیچد. فکر می­کنید آیا سکوت نشان از این دارد که هیچگاه آب از آب تکان نخواهد خورد؟

آقای دکتر: رهبر انقلاب امسال را سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی نام گذاری کردند. دولتیان هم این را در بوق و کرنا کردند و چه سمینار ها و همایش ها برگزار نشد. اما نتیجه کار این شد که روز به روز دایره حقوق ملیت های ایرانی اعم از ترک و کرد و بلوچ و عرب و ... تنگ تر و تنگ تر می شود. بازداشت گسترده فعالان، کارشکنی در فعالیت گروه های دانشجویی، به تعطیلی کشاندن مطبوعات غیر فارسی- و آخر از همه تحقیر. تحقیر مداوم از همه سو همه کس، حتی شما!

جناب آقای دکتر: روندی که در پیش گرفته­اید جز شعله­ور کردن آتش نفرت و کدورت و تفرقه­افکنی عاقبت دیگری ندارد. مسخره فرزندان بابک و ستارخان زیبنده جنابعالی نیست. سوال من اینست که در این اوضاع و احوال بحرانی، شما با این کارتان چه هدفی دارید؟ می خواهید چه چیزی را ثابت کنید؟

آقای دکتر: خرداد 85 را به یاد دارید؟ فراموش نکنیم خرداد خونین پارسال به خاطر چند کاریکاتور مسخره که در یک روزنامه جمعه که در سطح محدود منتشر می­شود اتفاق نیافتاد، این انباشت خواستها و بغض فروخورده و زخم کهنه آذربایجان بود که سرباز کرد. آذربایجان همیشه و در طول تاریخ به زبان خود و فرهنگ خود و هویت خود وفادار بوده و خواهد بود و لودگی ها و خوشمزگی ها که سهل است حتی  چکمه های ارتش جنایتکار شاهنشاه آریامهر هم نتوانست این گنج را پایمال کند. در این میان فقط رو سیاهی است که برای زغال می­ماند.

هیچگاه خرداد 85 از اذهان ملت زخم خورده آذربایجان پاک نخواهد شد. مهرورزی دولت که به جای فرونشاندن بحران خود بحران آفرینی کرد و با به خشونت کشاندن و برخوردهای خشن و بازداشت­های فله­ای و مشت آهنین به استقبال جوانانی رفت که تربیت شده خود نظام بودند و چه راحت انگ تجزیه­طلب و مزدور به آنان زده شد.

جناب دکتر: تجزیه طلب کسی است که اسم خود را مسلمان می­گذارد ومقابل بی عدالتی و ستمی که به آذربایجان و آذربایجانی می­شود بی اعتنایی می کند. خوب می­دانید که از نظر وضع اقتصادی و توسعه اقتصادی استان های ترک نشین به چه وضعی افتاده­اند.

جناب آقای دکتر جعفری: کاش خبری از آمار و ارقام مهاجرت نیروی کار و شخصی از آذربایجان داشتید. شاید که به جای مسخره آذربایجان و آذربایجانی، دلتان برایشان می­سوخت.

حقیقت این است که کارد به استخوان رسیده. نمی توانیم از سویی شاهد به تاراج رفتن فرهنگ و زبان غنی خود باشیم و از سوی دیگر دست­های پیدا و نهان از لحاظ اقتصادی و سیاسی تضعیفمان کنند.

آذربایجانی به خاطر ترک بودنش، نباید شهروند درجه دو یا سه این کشور باشد. آذربایجانی حق دارد به حق و حقوق خود برسد.آذربایجانی به عنوان یک ایرانی حق دارد از شانس برابر استفاده از توسعه منطقه خود برخوردار باشد.

جناب آقای دکتر: سخن آخر اینکه طنازی ها و بذله کویی های هزل آمیز جنابعالی ما را به طرز نامیمونی به یاد خاطرات خرداد 85 می اندازد. جزو کسانی نباشید که به این بشکه باروت جرقه انفجار می­زنند، شما را زیبنده نیست.

به یاد داشته باشیم که آذربایجان تنها در مواقع بحرانی سر ایران نیست، آذربایجان سر ماندگاری ایرن است.

ناموس میهن، تاکنون به غیرت آذربایجان از گزند دشمنان چرکین نهاد در امان مانده و لاغیر.

 نفرین بر تو!

آتیبلا تورک اوغلو

هفته دانش آموز با مناسبتها و مراسمهای مختلف بر گزار شد در مورد شان دانش آموز و مسائل دانش آموزان گفتند و شنیدیم اما حرف دل بسیاری از دانش آموزان ایرانی در هیچ جا بیان نشد کسانی که در حق آنان اجحاف زیادی روی می دهد. برای همین تصمیم گرفتم این متن را بنویسم. این متن را از طرف تمام کودکان 7 ساله ای می نویسم که وقتی برای اولین بار نوشتند   »آب« نمی دانستند آب یعنی چه ! ! ! این متن را از طرف تمام کودکان 7 ساله آذربایجان می نویسم.
نفرین بر تو
نفرین زمین و زمان بر تو
نفرین کون و مکان بر تو
تو را لحظه لحظه عمرم نفرین خواهم کرد
تو را تا دم مرگ نفرین خواهم کرد
تو را تا قیام قیامت نفرین خواهم کرد
نفرین بر تو ای اولین معلم من
تو ارزشمندترین چیز هستی مرا از من گرفتی
تو چیزی از من گرفتی که برای آن جایگزینی نیست
در مقابل چیزی به من دادی که هیچ انس و الفتی با من ندارد
تو زبان مادریم را ازمن گرفتی                                   
و هویتم را از من گرفتی                             
نفرین بر تو   نفرین بر تو 

دستگیری  گسترده فعالان حرکت ملی

سینا جهانبخش

(چاپ شده در شماره ۳۷ نشریه گونش-۴ آذر ۸۶)

بعد از جریانات خرداد 85 ، حرکت ملی آذربایجان شرایط جدیدی را تجربه می کند. دستگیری های گسترده و کور در این جریانات که نزدیک ده هزار نفر توسط حکومت دستگیر شدند، شوک بزرگی بر حرکت ملی وارد کرد و در عین حال حرکت ملی را وارد فاز جدید کرد؛ اما با توجه این که دستگیری های کور اعتراضات جهانیان را به دنبال داشته و نمی تواند به عنوان یک سیاست کلی تعریف شود، حکومت در ماه های اخیر به دستگیری های هدفدار دست زده است و کسانی که در حرکت ملی تأثیر گذار هستند  دستگیر می کند و از ارتباط آنان با سایر فعالان جلوگیری می کند.
این نوع دستگیری به حدی رسیده که به جرأت می توان گفت تعداد فعالان قدیمی، تاثیرگذار و شناخته شده حرکت ملی که دستگیر نشده اند کمتر از انگشتان دو دست است. جالبست که در دستگیری های فله ای که در برخی از مراسم ها صورت می گیرد، کسانی که فعالیت هایی چون انتشار کتاب و  کارهای فرهنگی می پردازند تا مدت ها در بازداشت به سر می برند و افرادی که این گونه فعالیت ها در کارنامه شان دیده نمی شود بسیار راحت تر آزاد می شوند.
بنابراین به نظر می رسد که سیاست حکومت این است که با دستگیر کردن تئوریزیسین ها و مغزهای متفکر و افراد فراجناحی حرکت ملی آذربایجان، علاوه بر تضعیف حرکت ملی، باعث سردرگمی سایر فعالان شوند.
علاوه بر دستگیری ها، فضایی سنگین نیز در خارج از زندان از سوی حکومت بر حرکت ملی آذربایجان تحمیل شده است.  به گونه ای که فعالانی هم که دستگیر نشده اند، هر روز مورد تهدید و آزار و اذیت قرار می گیرند، از تهدید به دستگیری گرفته تا تهدید به اخراج از کار.
نمونه بارز برخوردهای شدید امنیتی با حرکت ملی، مراسم بزرگداشت ستارخان در هفته قبل بود . هر ساله در سالگرد شهادت ستارخان ، سردار ملی آذربایجان، مراسمی بر سر مزار آن بزرگوار برگذار می شود، اما امسال کسانی که برای بزرگداشت او بر سر مزار او رفته بودند با صحنه های عجیبی مواجه شدند.
دور تا دور مزار ستارخان داربست کشیده شده بود. در مراسمی که توسط دولت با عنوان بزرگداشت سردار ملی اجرا می شد، تواشیح و زیارت عاشورا خوانده می شد! بر روی مزار شهید شیخ محمد خیابانی هم که مراسم سال قبل بر سر آن انجام شد، میز بزرگی قرار داده شده بود و بر روی آن عکس های دوران مشروطه به نمایش درآمده بود!تعداد بیشماری از نیروی انتظامی، اطلاعات (و حتی به گفته یکی از دوستان بازپرسان زندان اوین) نیز در داخل و اطراف حرم شاه عبدالعظیم حضور داشتند و اطراف حرم را کاملا محاصره کرده بودند به گونه ای که می شد تخمین زد که نیروهای امنیتی به راحتی پنج برابر برگذارکنندگان مراسم بودند. بنابراین مراسم برگذار نشد. نکته قابل تامل اینست که در این روز بیش از 30 نفر بدون دلیل و فقط به خاطر راه رفتن در حرم شاه عبدالعظیم دستگیر شدند.
با وجود این همه فشار، افراد و گروههایی که با تشبیهات خنده آوری چون »ستارخان رستم مشروطه« (حتما فردا می خواهند بگویند ستارخان از شاهنامه الهام گرفته بود!) در صدد مصادره افتخارات ملی آذربایجان هستند، با بایکوت کامل اخبار مزار ستارخان و دستگیری های گسترده فعالان حرکت ملی آذربایجان، قصد پنهان کردن حقایق را دارند. اینان ادعای طرفداری از حقوق بشر و آزادی بیان دارند، اما وقتی به آذربایجان و فعالان آن می رسند همه چیز را فراموش می کنند.

حرکت ملی آذربایجان و حقوق بشر

آيناز هونتاي

(چاپ شده در شماره ۳۷ نشریه گونش-۴ آذر ۸۶) 

اشاره: اين مطلب را به بنيانگذار حقوق بشر در آذربايجان يعني به مبارز نستوه و وکيل ملي آذربايجان آقاي صالح کامراني تقديم مي کنم. چون ايشان تنها کسي بودند که در دنيا براي اولين بار از پايمال شدن حققوق بشر در آذربايجان سخن گفتند و این بحث را جهاني کردند.
ملت از نظر حقوقي گروهي از مردم را گويند كه داراي فرهنگ مشخصي هستند. با توجه به اين تعريف، عوامل عيني پيدايش ملت را مي توان در اشتراك زبان، تاريخ يا سنت هاي مشترك و... مشاهده كرد. اين تعاريف و عناصر ياد شده در آن ما را مصمم مي كند كه مردم آذربايجان را نه فقط به عنوان يك گروه قومي بلكه بعنوان يك ملت بشناسيم و سپس حقوق ويژه آن ملت را نيز محترم شماريم. البته اين مطلب نبايد اين شائبه رادرذهن ايجاد كند كه مردمي كه داراي زبان و تاريخ و... جداي از ديگران هستند ولي هنوز به عنوان يك ملت شناخته نشده اند، داراي حقوق مشخص نيستند، بلكه مسلماٌ داراي حقوق مشخص معيني هستند كه بايد محترم شمرده شوند.
حال ببينيم حقوق بشر يعني چه و به چه معناست؟ در يك جمله مي توان حقوق بشر را در »حفظ و تامين قانون كرامت ذاتي انسان« دانست.
حقوق بشر، جزئي از ارزشهاي مطلق بشريت است چرا كه مبين ارزش در نفس خود است. همه انسانها آزاد به دنيا مي آيند و از لحاظ حيثيت و حقوق با هم برابرند و چنانكه در ماده ۲ اعلاميه جهاني حقوق بشر اشاره شده »هر كس مي تواند بدون هيچگونه تمايز مخصوصا از حيثيت و نژاد، رنگ، جنس، زبان و مذهب، عقيده سياسي يا هرعقيده ديگر از تمام حقوق و كليه آزادي هايي كه در اعلاميه حاضر ذكر شده است ؛ بهره مند گردد«. پذيرش و به رسميت شناختن كرامت ذاتي انسان و حقوق برابر و انفكاك ناپذير خانواده انساني، همانا بنياد آزادي، عدالت و صلح در جهان است. بايد بر اين مساله تاكيد داشت كه حقوق بشر به گونه اي كه مجرد و انتزاعي در ذات هر فرد انساني نهفته و موجود است و هيچكدام از ملل جهان، دولت ها و سازمانهاي بين المللي و ايالتي و حتي سازمان ملل متحد نمي تواند اين حقوق را ايجاد كند، بلكه آنها موظف اند اين حقوق را كه از پيش به افراد بشر تعلق داشته محترم شمارند. چنانچه در تعريف ملت اشاره شد، هر ملتي داراي فرهنگ مشخصي است كه اين مساله هويتي جدا از ديگر فرهنگ ها را به او مي بخشد، به هر حال براي رسيدن به عدالت و صلح و آزادي و پيدايش عيني آن در جامعه بايد معتقد بود كه هويت فرهنگي نيز في نفسه داراي ارزش است. البته براي تفكيك در ادامه بحث لازم است كه بگوييم هويت فرهنگي درسطح بزرگتري مثل كشور نيز وجود دارد. در اين حالت اعتقاد به برتري صرف حقوق بشر و یا هويت فرهنگي کشور، آنها را در مقابل يكديگر قرار مي دهد و از اين طريق هر كدام به بهانه اي كه آن يكي را رد مي كند، ممكن است حقوق بشر را ناديده بگيرد، كه البته بحث ما در اين مقاله به اين حالت اختصاص نمي يابد، بلكه به دنبال شناسايي حقوق بشر براي يك هويت فرهنگي ملي (در سطح ملت آذربايجان) هستيم.
مشخصا در مورد مشكل بالا، يكي از راه هاي دستيابي به تفاهم توصيه موضع خود يا تكيه بر هنجارها يا ارزشهايي كه مقبوليت عام دارند تا از اين طريق دو ديدگاه را به هم نزديك كرد. اين تعامل بايد در سطح هويت فرهنگي ملت آذربايجان وحقوق بشر نيز  باشد تا به تفاهم رسید. ذكر اين نكته لازم است كه حالتي پنهان وجود دارد كه مي تواند هويت فرهنگي كشوري، نخواهد هويت فرهنگي ملتي را قبول كنند كه اين خود نقض آشكار حقوق بشر مي باشد. بطور كلي معتقديم كه هويت هاي فرهنگي در هر سطح با حقوق بشر به آن معني كه هست و اشاره شد، تناقض ندارند و حتي در راستاي اهداف يكديگر و در راه تكامل يكديگر نيز گام بر مي دارند ولي وقتي پاي هويت فرهنگي كشوري به ميان مي آيد، اوضاع فرق مي كند و آن شرايط نا مطلوبي كه نبايد، پيش مي آيد.  به همين دليل اوضاع جهاني به گونه اي است كه نمي توان روزي را به ياد داشت كه در آن انساني به خاطر عقيده سياسي يا مذهبي يا به دلايل ملي ونژادي، زنداني، شكنجه، تبعيد و يا حتي ترور نشده باشد.
و با وجود آنكه سازمان ملل متحد در راس فعاليت هاي جهاني خود پيگير جدي اجراي حقوق و آزادي هاي اساسي در سطح بين المللي بوده است، ناديده گرفتن و حتي مخالفت با آن به دستاويزي براي دولت ها و برخي اعتقادات ملي و ديني به بهانه نيست گرايي فرهنگي مبدل شده است. به هر حال بايد قبول كرد كه امروزه حاكميت مطلق از حوزه زماني فرهنگي، اقتصادي، سياسي و اجتماعي به حاكميت نسبي تبديل شده است ودر فرايند جهاني شدن بايد اين حاكميت نسبي را پذيرفت و به سمت هماهنگ سازي پيش رفت، بنابراین نه تنها وظيفه ملت آذربايجان بلكه اين وظيفه همه اين فرهنگ هاست كه در اين مسير فرهنگ خود را با بقيه فرهنگ ها تطبيق دهند و يا نقاط مثبت فرهنگشان را تزريق كرده از ديگر فرهنگ ها پذيرش كنند، اما بايد در اين فرايند سعي شود تا نقاط منفي فرهنگ ها سامان داده شود.
ولتر مي گويد: »شخصيت، اخلاق، آداب ورسوم واستعدادهاي اصلي و حتي عيب هايي را كه موجب تمايز ملتي از ملت ديگر مي شوند، نبوغ آن ملت مي نامند«. درست است كه بايد پي به نبوغمان ببريم وآن را تقويت كنيم ولي بايد در عين حال آن را تعديل و هماهنگ سازيم. وقتي يك ملت به علت سركوب شدن آرزوها و آمالش، به فقدان هر گونه غرور نژادي و ملي، و هرگونه اعتماد به نفس و به علت های دیگر در معرض اين خطر قرار مي گيرد كه در تاريخ فراموش شود چاره اي جز متوسل شدن به ناسيوناليسم  براي او باقي نمي ماند و مي خواهد از اين راه به حقوق برسد. ولي مطمئنا اگر بر مبناي كرامت انساني با آن ملت برخورد شود، حقوق مسلم او در همه ابعاد و زمينه ها كه نمود آن را مي توان در اعلاميه جهاني حقوق بشر ميثاق بين المللي حقوق مدني وسياسي و ميثاق بين المللي حقوق اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و... مشاهده كرد به رسميت شناخته شود ومورد احترام قرار گيرد، هنجارها و فرهنگش را محترم شمارند، در آن صورت است كه فرهنگ گفتوگو و هماهنگ سازي فرهنگ ها امكان پذير خواهد بود.
»كلود لويي اشتراوس«،  انسان شناس اجتماعي فرانسوي معتقد است : »سهم واقعي يك فرهنگ نه درابداعات و نوآوريهايي است كه به تنهايي پديد مي آورد، بلكه در تفاوت داشتن آن با ديگر فرهنگ هاست«. و باز مي گويد: »در تمدن جهان چيزي جز ائتلاف جهاني فرهنگ ها نمي تواند باشد. فرهنگ هايي كه هر يك اصالت خود را حفظ مي كند«. اشتراوس همچنين با تاكيد بر حفظ اصالت فرهنگ ها و نژاد ها و حفظ هويت و تمايزشان به تكامل آنها از طريق تعادل معتقد است. مشخصا اين فرهنگ هاي متفاوت هر يك با حفظ تمايزشان داراي دو حقوق ويژه مي باشند و نبايد آن حقوق را به بهانه هاي واهي چون تاكيد بر تثبيت فرهنگي و ناسازگاري اصول كلي حقوق بشر با سياستهاي داخلي و خارجي دولت هاي ملي و ديني از آنها سلب كرد.
زماني كه حقوق ذاتي انسان اقتضا مي كند، وقتي كه در اعلاميه جهاني حقوق بشر و ميثاقهاي بين المللي حقوق اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و مدني و سياسي به اين مساله اذعان داريم، وقتي كه روح بشر آزاديخواه است، آيارواست در اين شك كنيم كه: »هر كس حق زندگي، آزادي و امنيت شخصي دارد«، »همه در برابر قانون مساوي هستند و حق دارند بدون تبعيض و بالسويه از حمايت قانون برخوردار شوند«، »هركس حق آزادي عقيده و بيان دارد«، »هركس حق دارد، آزادانه مجامع و جمعيت هاي مسالمت آميز تشكيل دهد« ،»كليه ملل داراي حق خود مختاري هستند، به موجب حق مزبور ملل وضع سياسي خود را آزادانه تامين مي كنند«، آيا در اينكه حق زندگي از حقوق ذاتي انسان است، شكي وجود دارد؟ مسلم است كه جواب هر عقل سليمي منفي است.
نمي توان يك لحظه را نقطه عطف دانست.  تغيير و دگرگوني به سمت مطلوب در يك لحظه ميسر نمي شود، بلكه بايد بستر آن را فراهم كرد، از اقدام هراسي نداشت، از قبول مسئوليت نترسيد و با تعيين هدف و حركت در مسير آن،  مي توان به حقوق مسلم دست يافت، آن زمان رسيدن به حقوق ويژه را مي توان نقطه عطف دانست. پس حتي اگر به قيمت فداي امروزمان هم شده، بياييد در جهت ایجاد فردایي بهتر برای ملتمان بكوشيم.

ستارخان، ستارخان است

آتیلا تورک اوغلو

(چاپ شده در شماره ۳۷ نشریه گونش-۴ آذر ۸۶)

25 آبان سالروز شهادت سردار ملی آذربایجان  "ستارخان " موجب شد همه در مورد این بزرگ مرد آذربایجان قلم فرسایی کنند و آنچه که در ذهن داشتند را به دیگران عرضه کند اما در این میان عده ای از دوستان در نشریه " خانه متروک " مقاله ای چاپ کرده بود که لازم دانستم چندین نکته به ایشان یاد آوری کنم.

1) این دوستان در ابتدا و انتهای مقاله از اشخاصی نام می برند که موجودیت تاریخی نداشته اند و تنها زاید تشرحات ذهنی یک شاعر می باشند و همچنین از شخصی نام می برند که سر دسته دزدان بوده و سپس به عیاران می پیوندد و سر سلسله جریاناتی می شوند. حال سوال اینجا است که آیا این دوستان شخصیتی در خور توجه برای مقایسه با سردار ملی آذربایجان نداشته اند که ایشان را در ردیف اشخاصی چون یعقوب لیث صفاری قرار داده اند و یا جانفشانی های ایشان را با اقدامات کسانی که هیچ گاه وجود خارجی نداشته اند هم ردیف قرار می دهند. احتمالا این دوستان هیچ گاه زحمت مطالعه تاریخ آذربایجان را به خود نداده اند تا قهرمانانی همچون بابک ، کوراغلو و محمد خیابانی شناخته و برای مقایسه میزان معتبری بدست آورند (متن قابل اصلاح)
2) نویسنده محترم سر مست از خدماتی که سردار ملی آذربایجان برای ایران انجام داده است مکررا ایشان را سردار ملی ایران می نامند . نمی دانم این لقب را چه کسی و یا کسانی به ایشان داده اند اما این را میدانم که ستارخان سردار ملی آذربایجان است. اگر ایشان سردار ملی ایران است لطفا نویسنده محترم جواب دهند چرا و به چه علتی روزنامه های پایتخت ( البته اسم کاغذ پاره برازنده تر است ) ایشان را دزد ، یاغی و بی سواد می نامند ! ! ! کدام ایرانی به خاطر این اهانت ها اعتراض کرد. چرا حضور بر سر مزار ایشان جرم  محسوب میشود و کسانی که روز 25 آبان بر سر مزار این بزرگ مرد حاضر می شوند با اتهاماتی همچون جدایی طلب ، آشوبگر ، عامل بیگانه و . . . روبرو میشوند.( روز 24 آبان امسال سی تن از آذربایجانی هایی که برای حضور بر سر مزار سردار ملی آذربایجان به حرم شاه عبدالعظیم (ع) رفته بودند دستگیر شدند)
3) نویسنده محترم در بخشی از مقاله خود از کسروی به عنوان شادروان یاد می کند. این جمله به اندازه اسم مقاله ایشان عجیب و غریب است. کسروی ، کسی که توسط فدائیان اسلام  اعدام انقلابی شد مزدور تمام عیار دربار پهلوی بود و برای رضایت این خاندان منهوس، درمقاله ای منکر وجود امام عصر (عج) میگردد. لقبی جز ملعون برازنده کسروی نیست.
4) بر خلاف نظر نویسنده سردار ملی آذربایجان آزادی را برای تمامی مسلمین و در راس آنها ملت آذربایجان می خواستند ایشان هیچ گونه رغبتی برای حضور در پایتخت و حتی مجلس نداشتند و همیشه خواهان ماندن در دیار خود ، آذربایجان و در کنار ملت آذربایجان بودند.
در پایان شاید لازم باشد یادآوری کنم که خدماتی که سردار ملی آذربایجان برای ایران انجام داد غیر قابل توصیف است و در مقابل رفتاری که قبل و بعد از شهادت ایشان، با این شخصیت تاریخی صورت گرفت به هیچ وجه برازنده ایشان نبود و ساکنین پایتخت چه در آن زمان و چه در حال حاضر میزبان خوبی برای سردار ملی آذربایجان نبودند(در مراسم سالگرد شهادت ایشان هیچ غیر آذربایجانی بر سر مزار ایشان  حاضر نمی شود). اما دردناکتر از همه رفتاری است که با ملت سردار ملی انجام می شود ملت آذربایجان علی رغم جانفشانی های بسیار که در هر برهه از تاریخ ایران انجام داده اند ، در 85 سال اخیر شاهد شدیدترین  اهانت ها بوده اند این اهانت هااز طرف کسانی صورت می گیرد که اگر جانفشانی های سردار ملی آذربایجان و همرزمان آذربایجانیش نبود هنوز در بالای شاخه ها تشریف داشتند و شاید تا کنون دمکراسی ، مجلس و دولت منتخب برای آنها معنی و مفهومی پیدا نکرده بود. اهانت هایی که اخیرا به خود شخص سردار نیز صورت می گیرد و نمونه بارزش چرندیاتی بود که در خرداد سال 85 در کاغذ پاره شرق به چاپ رسید.

آتیلا تورک اوغلو       

غلامان ترک، قاتلان کربلآ

طاهر صادق پور
(چآپ شده در شماره ۳۵ نشریه گونش)

خيل عظيم جماعت آنچنان است که هر تازه واردي را به تعجب وا مي دارد. پير و جوان ، زن و مرد ، کودک و بزرگ چنان در خيابان ها ريخته اند که گويي همگي انتظار واقعه بزرگي را مي کشند. دل ها پر از شور است و چشمان غم زده در پي بهانه اي براي گريستن. اگر جرأت نگريستن در اين چشم هاي غم زده را داشته باشي براستي اشک هاي بسياري را خواهي ديد که بر روي گونه های سرخ اين غيوران جاري است. شهر يكدست سياه پوش است . صداي حسين ، حسين گويان مردم از هر در و كوچه اي شنيده مي شود. مردم همگي جمعند تا عشق خود را به سيدالشهدا ابراز دارند. كربلا براي اين مردم تنها يك واقعه نيست بلكه تجليگاه آرمان هاي آزاديخواهانه  است. 
****
آذربايجان و ملت غيور آن ، سلحشوران تاريخ ايران، برنده ترين شمشير اسلام، ظلم ستيزان تاريخ، بنيان گذاران بزرگترين حکومت هاي اسلامي و شيعي ، خالقان عرصه هنر، فاتحان قله هاي علم ، پايمردان انقلاب مشروطه ، جان برکفان ايالت آزاديستان1 ،آزادي خواهان از خود گذشته(حکومت فرقه دموکرات2)، دلاور مردان انقلاب اسلامي ، حماسه سازان دفاع مقدس .....
براستي چه پيوند  عظيمي بين اسلام، تاريخ ايران و مردم  آذربايجان وجود دارد. چه از خود گذشتگي هايي كه اين مردم براي حفظ اين خاك نكرده اند، چه رشادت هايي كه ستارخان و ياران غيورش براي رهايي از استبداد انجام داده‌اند. هزاران گل نوشكفته كه براي پيروزي انقلاب پرپر شدند، باكري و يارانش چه حماسه ها كه آفريدند. طلائيه هنوز رشادت مردي هاي مهدي باكري، حميد باكري، حسين باقري و ... را فراموش نكرده است. دلاوراني كه براي دفاع از ايران عزيز و عزت و شرف همچون مولايشان حسين (ع) در برابر ظلم ايستادند. 
****
راستي ارزش انساني به چيست؟ آيا چيزي برتر از ذات انساني براي محترم شمردن انسان ها وجود دارد؟ آيا ما بعنوان يك انسان اين اجازه را داريم كه در بين انسان ها از لحاظ برتر و پست تر بودن قضاوت كنيم؟ مفهوم »از نژاد برتر بودن« و »از قوم برتر بودن« از كجا نشأت مي گيرد؟ اين تكفر با كدامين ارزش انساني سازگاري دارد؟
وقتي دين مقدس اسلام ارزش انسان را باميزان تقواي او مي‌سنجد چگونه عده اي به خود جرأت مي دهند بين ترك و كرد و فارس و عرب و ... تفاوت قائل شوند؟  اينان چه كساني هستند كه خود را از نژاد برتر !!!!! مي دانند و ديگران را ........
شايد برخي بي توجه به آنچه رخ مي دهد همه اين سوال ها را متوجه خود ما بدانند ليكن مناسب تر آن است كه كمي منصفانه تر قضاوت كنند. سال هاي سال است كه در اين كشور ترك و لر و كرد و .... مورد تحقير و تبعيض و تمسخر قرار مي‌گيرند ، و هر وقت سخن به اعتراض مي گشايند با عناوين مختلف قوم گرا ، تجزيه طلب و پان و ... مورد حمله قرار مي‌گيرند. راستي يك سوال، مدتي پيش فيلم 300 به اكران در آمد. اكران اين فيلم چه تأثيري بر شما داشت؟ چگونه واكنش نشان داديد؟ چه نظري در مورد سازندگان اين فيلم داريد؟ آيا مي توانستيد ساكت بنشينيد و حرفي نزنيد؟ واكنش به اين فيلم چنان سريع و گسترده بود كه همه را به تعجب وا داشت تمام محافل سياسي، فرهنگي و مذهبي كشور سريعا آنرا محكوم كردند. در مدت زماني بسيار كوتاه، پروژه ساخت چندين فيلم و كارتن (از جمله فيلم ذوالقرنين)شروع شد. موضوع فيلم 300 مدت مديدي بحث اول تمام رسانه‌هاي كشور بود.
ما نه تنها فيلم 300 بلكه هر فيلمي كه با يك چنين مضامين توهين آميزي ساخته مي شود را محكوم مي كنيم. ليكن هدف از اين مبحث تنها تلاش براي ايجاد حسي در عزيزان فارسي زبان بود، همان حس كه ترك ها و كرد ها و عرب ها و ....... بعلت گستردگي توهين ها و تحقيرهاي روا شده در حق شان با آن عجين شده اند.
حتما فراموش نكره ايد كه بخاطر تغيير نام خليج فارس به خليج عرب  چقدر در کوس و کرنا دميدند، دانشگاه بوشهر را دانشگاه خليج فارس ناميدند، ليگ فوتبال را ليگ خليج فارس خواندند، نام خيابان ها و اتوبان ها و ميادين را به خليج فارس تغيير دادند به فروشگاهها و و مغازه داران توصيه كردند كه نام خليج فارس را برگزينند3 و عالم و آدم را به لرزه در آوردند و خدا را بر محق بودنشان گواه گرفتند، ليکن بسان نوشيدن آب گوارايي دو ماه بعد از آن حادثه دستور به تغيير نام دهها جزيره درياچه اروميه را از ترکي به فارسي صادر کردند4.
 لطفا نگوييد تغيير نام خليج فارس يك مسئله ملي بود و از جانب دشمنان صورت گرفته بود و نياز به واكنش شديد داشت، كه اوضاع بدتر خواهد شد . زيرا كه ما  از دشمن انتظاري غير از دشمني نداريم ليكن هموطن از هموطن ، برادر از برادر انتظاراتي بس فراوان تر دارد ولي افسوس ...... . 
ما بر آنيم كه دست هايي در كار است؛ همان‌ها که از طريق تريبون رسمي دولت(روزنامه ايران) ، توهين آميزترين کاريکاتور ممکنه را براي تحقير مردم آذربايجان نشر داد، همان پشت پرده نشيناني که بر خلاف تدبير حکيمانه مقام معظم رهبري مبني بر ناميدن سال 86 به عنوان سال » اتحاد ملي و انسجام اسلامي« به چاپ اسکناس تفرقه افکنانه 50000 ريالي پرداختند.آيا تا به امروز استان هاي كشور را از لحاظ صنعت و اقتصاد بررسي كرده ايد؟ براستي دليل آنكه استان هاي مركز نشين كشور نسبت به استان هاي مرزي (استان هايي كه ساكنان آن ترك ها ، كرده ، عرب ها ، بلوچ ها و ....) از لحاظ صنعت و اقتصاد داراي فاصله اي بس زياد مي باشند چيست؟ كدام عقل سليمي مي تواند اين موارد متعدد و مكرر را تنها ناشي از سهو و اشتباه عده اي نادان بداند. راستي امروز كه ما در حكومت اسلامي هستيم، بايد در پي عدالت اسلامي ، برابري و برادري ديني ، ارزش هاي والاي انساني باشيم؛ پس اين تبعيضات و تحقيرات از كجا ناشي مي شود. چرا در ايران غير از فرهنگ و زبان فارسي هيچ فرهنگ و زبان دبگر حق بقا ندارد؟شايد برخي دوستان بگويند كه ما را چه به زبان شما و معتقد باشند كه ما در توهم از دست دادن زبانمان هستيم. ولي واقعا آيا زباني كه از تمام عرصه اي فرهنگي آموزشي و هنري به دور باشد امكان بقا و شكوفايي برايش وجود دارد؟براي از بين بردن يك زبان لازم نيست كه سلاح بدست با آن مقابله كنيم بلكه سياست هاي زبان ستيزي از عرصه آموزش و فرهنگ و هنر براي يك زبان مهلك ترين سم مي باشد. چرا بايد مناطق غير مركز نشين ايران از نظر صنعت و اقتصاد در فقر كامل بسر ببرند ليكن ....؟ چرا مي خواهيم پايه هاي اتحاد را بجاي ستون هاي استوار اسلام و برابري و برادري و احترام متقابل، بر روي پايه هاي سست و بي ارزش بنا نهيم؟
اما يك موضوع جالب و حيرت انگيز، تغيير عرصه تحقير و تبعيض در اين روزها مي باشد.  آري امروز اين کوته نگران، امام حسين (ع) و حادثه بزرگ کربلا، مقدس ترين انسان ها نزد مردم آذربايجان، والاترين باورهاي ديني مردم و حد نهايي عشق مردم آذربايجان را مورد تاخت و تاز قرار مي دهند.
تابلويي بزرگ که توصيف مصور نبردهاي ياران امام حسين (ع) و يزيديان مي باشد. هر تکه از اين تابلو گوشه اي از کربلا را به وصف مي کشد. ياران امام هر يک در بين هاله اي از نور و يزيديان انسان هايي با چهره هايي سفيد گونه هايي شکوفته ابروواني کشيده و ملبس به تجهيزات جنگي. و در بين همه اينها يک برده عريان حلقه بگوش سيه چرده که نيزه به دست يکي از ياران امام حسين (ع) را نشانه گرفته است ، او غلام ترک است.

تابلوی کربلا در ایستگاه متروی امام حسین (ع). یک غلام ترک نیزه خود را به طرف یاران امام حسین نشانه گرفته است. (البته چون تا به حال ترک سیاه پوست دیده نشده است، احتمال دارد که این قاتل از ترکان آفریقا باشد!!)

يک سال پيش در همين روزها موج اعتراض هاي مردمي سراسر آذربايجان را فراگرفته بود از بزرگترين شهر آن تبريز گرفته تا دور افتاده ترين روستاهاي آن مردم يک صدا و يکدست با فريادهايي بلند دم به اعتراض گشوده بودند. آنها خواهان گشودن زنجيرهاي تحقير و تبعيض دهها ساله بودند.  مردم عاصي از تبعيض و تحقير عزم بر برچيدن غول و زنجيرهايي را داشتند كه پايه گذارانش رضاخان و مزدبگيران کوته نگراو بودند. ليکن بي توجه به حقانيت و واقعيت اين قيام ها چه بسيار خون هايي که ريخته شد صدها نفر از جوانان دلير ديارمان راهي زندان شدند. يک سال از اين حوادث گذشت و حتي کوچک ترين توجهي به خواسته هاي بحق مردم نشد.و امروز بعد از سال ها تحقير و تبعيض از بعدهاي فرهنگي و اجتماعي و اقتصادي گويي زمان آن رسيده است كه احساسات مذهبي مردم ما بازيچه شود. و ما ترک ها که تا بحال مهاجم، وحشي، غارتگر و بي فرهنگ ناميده مي شديم، از اين به بعد قاتلان امام حسين(ع) و يارانش نيز لقب بگيريم.
جوانان دلير آذربايجان برندگي نگاه را از کلام مولا علي ، آزادگي را از حسين و رشادت را از عباس آموخته اند. صراحت در بيان حقايق را خطابه هاي افشاگرانه زينب در خونشان جاري ساخته و امروز بي پروا از هر نگاه موذيانه طمعكاران در راه دين و وطن آماده رشادت مي باشند.
پی نوشتها:   1- ايالت آزاديستان همان حكومت محلي بود كه توسط روحاني آزادي خواه ، شيخ محمد خياباني در آذربايجان ايجاد شده.
2. حكومت فرقه دموكرات آذربايجان يكي از حركت هاي آزادي خواهانه بود كه بر عليه ستم هاي رژيم پهلوي شكل گرفت. متاسفانه بسياري از تاريخ نگاران وابسته به رژيم پهلوي بي توجه به خدمات بسياري كه اين حكومت در مدت يك سال عمر خود انجام داد(از جمله تاسيس دانشگاه تبريز ، تاسيس اولين كارخانه هاي ريسندگي در تبريز و .......) براي تخريب اين حكومت تلاش هاي بسياري كرده اند. براي آشنايي بيشتر با حكومت ايالتي فرقه دموكرات آذربايجان و چگونگي تاسيس و فراز و نشيب هايش مي توانيد به كتاب »گذشته چراغ راه آينده«  نشر جامي مراجعه كنيد.
3. در بسياري از شهرهاي آذربايجان از طرف اداره اماكن بصورت بخش نامه به مغازه داران توصيه شد كه نام خليج فارس را براي براي مغازه ها برگزينند همچنين به فروشگاه ها و مغازه هايي كه تنها از نام خليج براي فروشگاه خود استفاده كرده بودند تاكيد بر تغيير نام نمودند. در برخي از شهرها فرماندهي انتظامي با صدور بيانه براي تامين امنيت عمومي و آسايش مردم خواهان نام‌گذاري مناسب فارسي براي مغازه ها شده است !!!!!! براي مشاهده نمونه اي از اين بيانه ها مي توانيد به آدرس زير مراجعه كنيد:
 http://i15.tinypic.com/4zm1eup.jpg
4. درياچه اروميه داراي 102 جزيره مي باشد كه طي چند مرحله نام بسياري از اين جزيره را به فارسي تغيير داده بوSدند. در فروردين ماه 84 سازمان آموزش پرورش طي اقدامي بي سابقه دستور به تغيير نام 60 جزيره اين درياچه را صادر كرد:
 http://www.baztab.com/news/23110.php
اولين واكنش به تغيير نام خليج فارس از جانب نماينده مردم تبريز در مجلس، دكتر اعلمي صورت گرفت و ايشان طي نطقي در مجلس اين عمل را محكوم كردند و از دولت و مسئولين خواهان پيگيري اين موضوع شدند. براستي چرا در هنگام اعتراضات شديد مردم آذربايجان نسبت به تغيير نام درياچه اروميه هيچ يك از نمايندگان يا مسئولين فارس زبان كشور از آنها حمايت نكردند و چه بسا آنها را محكوم نيز كردند.چرا خبرگزاري هاي سراسري كشور به پوشش خبري اين اعتراضات نپرداختند؟

آنچه نمی خواهند بدانیم!

(سرمقاله شماره ۳۵ نشریه گونش)

نگاهی به تقویم می اندازم، ماه خرداد را نشان می دهد، ناخود آگاه یک سال به عقب باز می گردم، سیل انبوه جماعت معترض، ماشینهای یگان ویژه، گازهای اشک آور و ... همه و همه در مقابل چشمانم قرار می گیرند؛ مگر می شود آن روزها را فراموش کرد؟! نه، ملت آذربایجان هرگز خرداد ماه سال 1385 را از یاد نخواهند برد. یکسال پیش در چنین روزهایی آذربایجان آبستن حوادثی بود که شاید به علت بایکوت شدید خبری کسی جز آذربایجانیهای ساکن آذربایجان (که از نزدیک شاهد حوادث بودند) و دیگر ترکها (از طریق آنان)، از این حوادث خبردار نشدند. اعتراضات بحقی که با جرقه توهین روزنامه ایران شروع شد و 80 سال درد ستم ملی مردم آذربایجان را بیان کرد. اما افسوس که با به خشونت کشیده شدن این اعتراضات مدنی، خاطرات تلخی در ذهن مردم آذربایجان به جا ماند. از کتک خوردن آن بچه 14 ساله و زن جوان از دست نیروهای یگان ویژه و باتوم خوردن آن پیرمرد دستفروش حاشیه خیابان و کشته شدن چندین نفر در نقده و مشکین شهر گرفته تا فحشهای رکیک ماموران به مردم، همه و همه چون فیلمی در حافظه تاریخی ملتمان خواهند ماند. در مورد علل و تاثیرات این قیامها بسیار سخن گفته شده است و من نمی خواهم در این مورد سخن بگویم بلکه می خواهم در مورد موضوع دیگری صحبت کنم و آن عدم انعکاس این حرکات و حوادث در رسانه هاست.
این حق طبیعی شهروندان هر کشور است که از حوادث جای جای کشوری که تحت تابعیت آن هستند باخبر باشند و این وظیفه خطیر بر دوش رسانه های آن کشور است  تا اخبار صحیح را به گوش مردم برسانند، ولی نمی دانم چرا هیچ رسانه ای چنین رسالتی بر دوش خود احساس نکرد و نمی‌کند و نه تنها هیچ کدام از این رسانه ها اقدام به انعکاس خواستهای قیام مردم آذربایجان نکردند، بلکه بیشترشان سعی بر بی اهمیت جلوه دادن موضوع و حتی تخریب این حرکات و زیر سوال بردن حقانیت آن داشته و دارند.
امسال نیز در سالگرد قیامهای خرداد 85، آذربایجان آبستن حوادثی است که به مراتب شدیدتر از سال گذشته بایکوت می شوند تا دیگر ایرانیان ندانند چه بر هموطنان ترکشان می گذرد، گویا تصمیم بر انکار این حوادث و جلوگیری از ثبت آنها در تاریخ دارند. از بسته شدن وبسایتها و وبلاگهایی که این حقایق را منتشر می کنند برایتان بگویم یا از بسته شدن نشریات آذربایجانی؟
سال گذشته و امسال ،در تلویزیون، که رسانه ملی محسوب می‌شود، شاهد هیچ بحث و بررسی در مورد این حوادث نبودیم، جز سخنان گهربار صفار هرندی در مورد کاریکاتور روزنامه ایران و سخنان حداد عادل که با این سخنان، آذربایجان دوباره موقتا سر ایران شد. هر موقع حرفی در این مورد از طرف فعالان و نمایندگان آذربایجانی زده می شود، همه سعی می کنند موضوع را بی اهمیت و تمام شده جلوه دهند. نمیدانم چگونه بعضی مسئولان خود را سخنگوی آذربایجان می دانستند که همزمان با به راه افتادن سیل خون در خیابانهای آذربایجان، از قول آنان مسئله را تمام شده ذکر می کردند (سخنان باهنر در خرداد همان سال در مجلس شورای اسلامی).
تا قبل از حوادث خرداد نیز کم و بیش مردم با وجود چنین جوی در فضای رسانه ها و مطبوعات آشنا بودند ولی این ایمان بعد از حوادث خرداد سال قبل قوی تر شد و  همانطور که می‌شد حدس زد، امسال نیز این حوادث که دامنه گسترده تری پیدا کرده، منعکس نمی شوند؛ گویا اصلا رسانه های کشورمان در دنیایی جدا زندگی می کنند.
یکی از وظایف مطبوعات به چالش کشیدن حوادث و پی گیری نتایج آنهاست، ولی کدام یک از نشریات داخلی پرسید که مانا نیستانی چه شد و چرا مرخصی او از زندان دائمی شد و ناگهان از فرانسه سر در آورد؟
اما ما وظیفه خود می دانیم که صدای این اعتراضات مدنی و بحق را به گوش همگان برسانیم و این روزگاران را بر صفحه تاریخ آذربایجان و جهان حک کنیم. باشد که این رسانه ها نیز بیدار شوند.

اعلمي:

از وزير كشور بپرسيد چرا امروز در مجلس حاضر نشد؟

باهنر:
اخطار وارد است؛ سوال مي‌شود سرويس: مجلس
1386/02/25
05-15-2007
13:38:57
8602-15858: کد خبر



خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: مجلس



نماينده مردم تبريز در خانه ملت نسبت به حضور نيافتن وزير كشور در صحن علني براي پاسخ به سوال‌اش اعتراض و اخطار داد.

به گزارش خبرنگار پارلماني خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اكبر اعلمي ـ نماينده مردم تبريز در مجلس ـ كه طرح سوالش از وزير كشور در دستور هفتگي مجلس چاپ و قرار بود امروز مطرح شود، بر اساس ماده 194 آيين‌نامه و اصل 88 قانون اساسي در اخطاري خطاب به محمدرضا باهنر كه رياست جلسه را بر عهده داشت، در اعتراض به طرح نشدن سوالش به دليل حضور نيافتن وزير كشور در صحن علني گفت: وزير مورد سوال بايد حداكثر ظرف مدت 10 روز از تاريخ ابلاغ سوال پاسخ دهد وگرنه از طرف رييس مجلس بازخواست مي‌شود، مگر اين كه بر اساس ماده 194 استمهال يك ماهه به وزير به تصويب مجلس برسد.

وي با اشاره به اصل 84 قانون اساسي كه تاكيد دارد هر نماينده در برابر ملت مسوول است و حق اظهار نظر در تمام مسائل كشور را دارد، افزود: در نهم خرداد 1385 در ارتباط با اتفاقات ناگوار در آذربايجان و برخوردهاي مشابه آن كه در همين ايام در اقليد اتفاق مي‌افتد؛ سوالي را از وزير كشور داشتم كه پاسخ وزير در كميسيون امنيت ملي قانع كننده نبود و سوال به صحن ارجاع شد.

نماينده تبريز ادامه داد: الان يك سال است كه اين سوال در نوبت براي طرح در صحن علني است و يك ماه مهلت وزير هم گذشته؛ اين سوال در دستور امروز چاپ شده و امروز هم اعلام وصول گرديد.

عضو كميسيون امنيت ملي با بيان اين ادعا ‌كه سه روز است كه از طرق مختلف تحت فشار هستم كه سوالم را مطرح نكنم، گفت: شب گذشته معاون وزير كشور از من خواست كه تاريخ طرح سوال را تغيير دهم و ادعاي ايشان اين بود كه شوراي عالي امنيت ملي اين تصميم را گرفته است.

اعلمي ابراز عقيده كرد: اولا شوراي عالي امنيت ملي نمي‌تواند براي مجلس تعيين تكليف كند، ثانيا سوال من در رابطه با عملكرد همين آقاياني است كه در شوراي عالي امنيت ملي هستند؛ اگر قرار باشد ساز مطبوعات و مجلس را در شوراي عالي امنيت ملي كوك كنند مطمئن باشيد ديري نمي‌پايد كه در اين مملكت استبداد و اختناق ايجاد مي‌شود.

وي خطاب به باهنر با بيان اين‌كه شما قبل از طرح تذكرم در صحن اخطار بنده را وارد دانستيد، گفت: سوال من اين است كه به جز مجلس در كجا بايد به اين حوادث رسيدگي شود؟ آيا شوراي عالي امنيت ملي يا وزير مي‌تواند به طور خودسرانه اعلام كند در جلسه علني حاضر نمي‌شوم؟ اگر با اين اخطار موافقيد چگونه وزير را بازخواست می كنيد؟ و بعد از بازخواست سوال بنده چه زماني مطرح مي‌شود؟

باهنر با بيان اين‌كه اخطار را وارد مي‌دانم در پاسخ به اعلمي گفت: بحث تاخير در حضور وزرا از 10 روز بارها بحث شده و مسوول آن ما هستيم، ما موظفيم تا 10 روز سوال را در صحن مطرح كنيم اما اين غيرممكن است، اين يك گرفتاري آيين‌نامه‌اي دارد كه بايد حل شود.

وي ادامه داد: اما زماني كه تفاهم مي‌كنيم و از وزير دعوت مي‌كنيم تا در صحن حضور يابد، بايد وزير حضور يابد، و طبق ماده 194 استمهال يك ماهه به وزير بايد به تصويب مجلس برسد، اما بعضي وقت‌ها اتفاق غيرمترقبه‌اي مثل سفر وزير يا ملاحظات ضروري بين‌المللي وجود دارد كه تفاهم مي‌شود طرح سوال چند روز به تاخير بيفتد كه اين را مشمول مجوز مجلس نمي‌دانيم.

باهنر با تاكيد بر اين‌كه اخطار را وارد مي‌دانم، خطاب به اعلمي گفت: از وزير كشور مي‌پرسيم علت عدم حضور وي چه بوده است؟ برداشت‌ ما از آيين‌نامه بازخواست نيست و سوال شما را در اولين فرصت مطرح مي‌كنيم.

انتهاي پيام

کد خبر: 8602-15858

وزير كشور براي پاسخگويي به سوال اعلمي به مجلس مي‌‏آيد

تهران- خبرگزاري كار ايران

وزير كشور براي پاسخگويي به سوالي در مورد برقراري حكومت نظامي و ضرب‌‏وشتم و تيراندازي منتهي به جرح و قتل تعدادي از شهروندان در برخي از شهرها به صحن علني مي‌‏آيد.
به گزارش خبرنگار پارلماني ايلنا، مصطفي پورمحمدي روز سه‌‏شنبه براي پاسخگويي به سوال اكبر اعلمي، نماينده تبريز در صحن علني حاضر مي‌‏شود.
اعلمي در سوال خود از وزير كشور آورده است: برقراري حكومت نظامي و ضرب‌‏وشتم و تيراندازي منتهي به جرح و قتل تعدادي از شهروندان در برخي از شهرها با كدام مبنا و مجوز قانوني صورت گرفته است و مسؤول و صادركننده چنين دستوراتي كيست؟
اعلمي در تشريح سوال خود نيز آورده است: جريحه دار شدن احساسات مردم در اثر توهين به زبان و فرهنگ و هويت قومي و ملي آنان امري اجتناب ناپذير است و محركي قوي جهت تظاهر اعتراضات به شمار مي‌‏آيد. از طرفي انجام راهپيمايي و تظاهرات به منظور بيان اعتراضات به موضوع مورد اعتراض به روش قانوني و مسالمت‌‏آميز از حقوق مسلم مردم مصرح در قانون اساسي است و چنانچه اين تظاهرات با خويشتنداري مسؤولان امر و به دور از برخوردهاي تحريك‌‏زا و التهاب‌‏آور و همراه با تدبير و درايت مسؤولين ذي‌‏ربط و حتي حمايت آنان صورت گرفته و محترم شمرده شود يقيناً از پيامدهاي منفي احتمالي آن كاسته و ضمن تخليه فشارهاي روحي و رواني متراكم شده ناشي از عوامل سائق و زمينه‌‏ساز، اعتراضات با پايان خوشي همراه خواهد شد. متاسفانه به رغم موضع مثبت و سنجيده جنابعالي در قبال پديده اخير كه كم‌‏وبيش تسكين دهنده آلام مردم ترك‌‏زبان مناطق مختلف بوده اقدامات و اظهارات و تصميم‌‏گيري‌‏هاي ناپخته و بعضاً تحريك‌‏كننده برخي از مسؤولان سياسي، امنيتي و انتظامي و برخوردهاي خشن و فيزيكي و موهن بعضي از عوامل مسلح و نيروهاي انتظامي يكي از عوامل اصلي تبديل شدن اعتراضات مسالمت‌‏آميز به اغتشاش و بروز واكنش‌‏هاي سريع و احساسي بعضي از تظاهركنندگان گشته و در نتيجه به جرح و قتل تعدادي از شهروندان و تخريب اموال عمومي در برخي از شهرهاي كشورمان نظير تبريز، اروميه، مشكين‌‏شهر و نقده منجر شد. بنا به مراتب پاسخ دهيد.

ادامه سوال اقای اعلمی از وزیر کشور:

1- نظر به اينكه تخريب‌‏كنندگان اموال عمومي از مردم فهيم نبوده و مورد انزجار آنها هستند، چه اقدامي در جهت شناسايي و معرفي آنان به ملت صورت گرفته است؟
2- مسؤوليت ضرب‌‏وشتم مردم و تيراندازي به سوي آنها كه به جرح و قتل تعدادي از شهروندان منتهي شده به عهده كيست و با كدام مبنا و مجوز قانوني چنين دستوراتي صادر شده است؟
3- با عنايت به اينكه برقراري هرگونه حكومت نظامي مستلزم كسب مجوز از مجلس است، برقراري حكومت نظامي موقت در بعضي از شهرها و جلوگيري از رفت‌‏وآمد مردم عادي با كدام مبنا و مجوز قانوني صورت گرفته است؟
4- مبناي برخي از دستگيري‌‏ها چيست و تاكنون چند نفر مجروح و مقتول و دستگير شده‌‏اند.

پایان پیام

سوال اقای اعلمی از وزیر کشور در مورد حوادث اذربایجان روز سه شنبه 25/2/86 در صحن علنی مجلس ساعت 11-12 مطرح خواهد شد. همچنین مناظره اقای اعلمی با یکی از نمایندگان اصولگرای مجلس هفتم در مورد عملکرد مجلس هفتم دوشنبه 24/2/86 از برنامه رادیویی ساعت 25 رادیو جوان ساعت 13:15 پخش خواهد شد.

وحدت ملی و گذشته آن در ایران

سینا جهانبخش

 (چاپ شده در شماره ۳۲ گونش - فروردین ۱۳۸۶)